آيت الله بهاءالديني روزي فرمود: امسال در موسم حج در خيمه‌اي که امام زمان (عج) حضور داشتند، عدّه‌اي در محضر مبارک آن حضرت (روحي فداه) نشسته بودند ذکر خير آقا فخر تهراني شد. پس از شنيدن اين مطلب، حقير، خدمت آقا فخر تهراني رسيدم و آن‌چه آيت الله بهاءالديني فرموده بود، به ايشان عرض کردم. مرحوم آقا فخر تهراني گريست و فرمود: من هيچ لياقتي در خود نمي‌بينم، لطفي که شده به خاطر خدمت به مادرم مي‌باشد سپس فرمود نمي‌دانم آقاي بهاءالديني به چه طريق مطلع شده‌اند، آيا صحنه مذاکره را در مکاشفه ديده، يا ـ اوتاد و ابدال ـ به او خبر داده‌اند؟
من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم                          لطف‌ها می‌کنی ای خاک درت تاج سرم
دلبرا بنده نوازیت که آموخت بگو                                  که من این ظن به رقیبان تو هرگز نبرم
همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس                                 که دراز است ره مقصد و من نوسفرم
ای نسیم سحری بندگی من برسان                                  که فراموش مکن وقت دعای سحرم
خرّم آن روز کز این مرحله بربندم بار                                و از سر کوی تو پرسند رفیقان خبرم